واکاوی اثرات ترابری درونشهری بر استرس شهروندان، موردپژوهی: منطقه 12 تهران (توسعه پایدار و ساختمان هوشمند)
ترابری شهری یکی از پایهایترین زیربخش‌های توسعه و برنامهریزی شهری میباشد. شهروندان همه روزه با شبکههای پیاده، سواره و انواع مختلف ترابری تماس داشته و برای پاسخگویی به طیفی از نیازهای شغلی، تحصیلی، خرید، تفریح و ... از ترابری شهری استفاده میکنند؛ بنابراین، ترابری به یکی از مهمترین بخشهای کیفیت زندگی شهروندان تبدیل شده است. این تحقیق با هدف تبیین تأثیر ترابری بر استرس شهروندان در منطقة 12 شهر تهران میباشد. این پژوهش با روش کمّیپیمایشی و توصیفی -تحلیلی و دادهها با گردآوری پرسشنامه از طریق جامعه آماری شهروندان ساکن یا در رفتوآمد پیاپی در منطقة مذکور، انجام شده است. نحوه نمونهگیری به صورت تصادفی انجام شده است و به شمار 360 پرسشنامه، پخش شده که برای تعیین آن از فرمول کوکران کمک گرفته شده است. پارادایم چیره بر پژوهش، توسعه پایدار و رویکرد ترابری پایدار است. بر پایه پرسشنامه، مشخص شده است که کدام نوع از انواع ترابری چه نکات استرسزایی دارد؟ و میزان و نسبت اهمیت آن به چه میزان میباشد؟ نتایج حاکی از آن است که کارآیی ترابری درونشهری از انگارههای ثابتی تبعیت نمیکنند و نباید الگوی اجرایی یک شهر به منزله الگوی اجرایی برای شهرهای دیگر تلقی گردد. تجارب موفق جهانی نشان داده است که برنامهریزی و طراحی فضاهای درونشهری زمانی موفق خواهد بود که علاوه بر عوامل کالبدی، شرایط اجتماعی، فرهنگی، اقلیمی و حتی الگوی روانی و رفتاری مردم در نظر گرفته شود.